Metamorphosis

Expositie 07 juni 2020 tot 19 juli 2020 Kadmium door Kadmium

METAMORPHOSIS – een term die teruggaat op de Griekse oudheid – betekent gedaanteverwisseling. In de biologie wordt onderscheid gemaakt tussen verandering in fases en de spectaculaire transformatie in één klap, zoals de rups die zich als vlinder ontpopt. Evolutionair gezien, dus over een langere tijdsspanne, is elke metamorfose het resultaat van kleine stapjes opzij. METAMORPHOSIS belicht transformatieprocessen bij drie verschillende kunstenaars.

Chung-Hsi Han zoekt contact met het in den beginne: de cyclus van licht en donker, de scheiding van water en land, het gloren van bewustzijn. Telkens als hij zijn atelier betreedt stelt hij zich op als de ontdekkingsreiziger van een maagdelijk universum. Door houtskooltekeningen aan elkaar te koppelen ontstaat de illusie van een reis, waarbij elke tekening apart bekeken als een pleisterplaats fungeert, maar het geheel zich laat lezen als een stapsgewijze metamorfose. Op de grens van het papier slaat een rivier om in een hoogvlakte, stuit een ravijn op een binnenzee en verdwijnt wat nabij is met een vingerknip in de verte. Hoewel wij het traject na afloop op drone-hoogte kunnen overzien, is de samenhang bedrieglijk. Elk begin zou goed geweest zijn, elk eindpunt evenzeer. Telkens weer bepaalt Chung-Hsi Han zijn positie in een terra incognita.

Inge Reisberman opent een deur naar de eigen binnenwereld. In ‘Top of the Lake’ wordt de toeschouwer meegenomen in één langgerekte metamorfose: een animatie van achtendertig digitaal geschilderde beelden die met overvloeitechnieken aan elkaar zijn gelast. We zien een landschap zonder geografische geschiedenis. Er zijn geen ankerpunten, er is slechts sprake van een ruwe verdeling tussen hemel en aarde. O zo geleidelijk voltrekt zich de dag- en nachtcyclus van een fictief landschap. De nacht, die gloeit alsof het noorderlicht zijn sluierdans opvoert, zit ingeklemd tussen een rozevingerige dageraad en al even roze avondstond. Wie deze cyclus meerdere keren ondergaat, gaat zich wonderlijk thuis voelen op een onaardse planeet.

Eelke van Willigen bouwt met elke stalen sculptuur voort op een vast omlijnd concept: de golfbeweging. Hij was 14 jaar toen hij op een surfboard stapte en doet dat ook twntig jaar later nog steeds. Reageren op een golfbeweging is opgeslagen in elke vezel van zijn lichaam. In zijn sculpturen draait alles om balans. Het onvoorspelbare karakter van ‘rijden op de golven’ wordt in abstracto uitgedrukt. Al doende zoekt hij naar het kantelpunt tussen fragmenten die hij – puur op gevoel – uit een stalen buis snijdt. Beweging vraagt om een tegenbeweging, binnen wordt buiten en andersom, een dominante vorm of richting is er niet. Schetsen in de ruimte, zo typeert hij het werkproces. Elk beeld is een metamorfose van het vorige.